محمد حسین باغبان,کارگرزاده ای بود از استان اصفهان که یک ناخنش به خاطر جوشکاری کبود بود.چند روزی مانده به عملیات خیبر,به همرزمش شفیعی گفت:«اگر شهید شدم نرا از ناخنم و گودی کف پایم بشناسید»

شفیعی دلش لرزید,بارها حسین را دیده بود که با گریه می گفت:خدا مرا مثل امام حسین(ع) شهید کن.

و اواخر اسفند,هنگام عملیات خیبر در جزیره مجنون,وقتی شفیعی را برای شناسایی شهدا به تعاون لشکر 14 امام حسین (ع) خواستند,حسین را فقط از روی ناخنش و گودی کف پایش شناخت,چون حسین دعایش مستجاب شده بود و دیگر سری در بدن نداشت.

روحمان با یادش شاد....

به نقل از پایگاه اطلاع رسانی گلزار شهدای بهشت الزهرا (س)

«رضا برجی» مستندساز و از همراهان شهید آوینی به بیان یکی از خاطرات جالب خود از شهید آوینی پرداخته که در ادامه می آید:

یادم هست یک روزی شهید آوینی و شهید گنجی و بنده در جایی نشسته بودیم.شهید گنجی جمله ای را ابراز کرد که شهید آوینی در جواب جمله جالبی گفت.من بین این دو شهید بودم .شهید گنجی خطاب به شهید آوینی گفت:«حاج مرتضی!دیگر باب شهادت هم بسته شد».آوینی در جواب گفت:«نه برادر!شهادت لباس تک سایزی است که باید تن آدم به اندازه آن در آید.هر وقت به سایز ایت لباس تک سایز درآمدی.پرواز می کنی .مطمئن باش»!

من که میان این دو بودم گفتم:«حاج مرتضی پس من چی؟من کی پرواز می کنم؟»شهیذ آوینی در جواب گفت:«تو در کوله ات چیزهایی داری» و نام چند منطقه جنگی که در آ»ها مستند ساخته بودم را آورد و بعد ادامه داد:«در کوله ات چیزهای دیگری هم هست که نمی دانم چیست!هروقت کوله ات سبک شد پرواز خواهی کرد»

مدتی پس از این گفت وگو مرتضی آوینی به شهادت رسید و به فاصله یک سال دیگر نیز گنجی شهید شد.

البته من هم منتظرم ببینم کی کوله ام سبک می شود.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دارم به این فکر می کنم که خدا وقت راهی کردم به سمت زمین چی تو کولم گذاشته و من الان چی دارم؟یعنی میشه غسلهای شهادتم جواب بده و تنم سایز لباس شهادت بشه؟چقدر روحیه پرواز دارم؟و خیلی سوال های دیگه که بعد خوندن و تایپ این متن ذهنم رو مشغول کرده و دلم رو ناآروم اما فقط امید به کرم خداست که دواست بر این دل منتظر ....

خیلی بی معرفتیم!....

قبل از آنکه متهم به برخی انگ ها بشویم لازم به توضیح است که ما معتقد به حفظ حرمت افراد و ورزشکاران و... هستیم و این نوشتار تنها مقایسه ای است میان نوع برخورد رسانه ها با (علی دایی ورزشکار فوتبال) با (دایی علی ,جانباز سرافراز دفاع مقدس)

چه می فهمیم شهادت چیست مردم؟ 

شهید و همنشینی چیست مردم؟ 

تمام جستجومان حاصلش بود:

شهادت اتفاقی نیست مردم

 بعد از شهدا سازندگی کرده ایم، بنیاد شهید و امور ایثارگران افتتاح کرده ایم. تمام خیابان ها و کوچه هایمان را با نام شهدا تزیین کرده ایم. یادگاران جنگ (جانبازان) را در موزه هایی با نام "آسایشگاه جانبازان ..." نشانده ایم و به بهانه های مختلف (انتخابات مجلس، انتخابات ریاست جمهوری، روز جانباز، تهیه فیلم مستند و ...) در موزه ها حاضر می شویم از آنها تقدیر می کنیم! ما موزه های جانبازان را در نقاط با کلاس شهر (ولنجک، نیاوران، سعادت آباد و ...) قرار داده ایم.

به جای دشمن قاطر قصد جانم را كرده بود قاطرهایی برای حمل مجروحین آورده بودیم، مرا سوار یکی از آنها کردند. با هر انفجار کوچکی قاطر رم می‌کرد. چهار بار زمینم زد. به گزارش گروه «حماسه و مقاومت» خبرگزاری فارس، فرمانده گردان توجیه‌مان کرد: «پاسگاه پشت موانع ایذائی دشمن است. قصد ما تصرف...» دو روزی مانده بود به عملیات والفجر چهار. از پادگان هفت تیر سنندج آمده بودیم مریوان. پادگان‌مان همان شب بمب‌باران شد. چند تا از بچه‌ها شهید شدند. تو گردان امام محمد باقر (ع) بودیم. یک دسته عشقی هم داشتیم. بهشان می‌گفتند « دسته جعفر کاش».

  دیروز از هر چه بود گذشتیم و امروز از هر چه بودیم!!!

                                                                                                                        آنجا پشت خاکریز بودیم و اینجا در پناه میز!!!

                                                                                                                        دیروز دنبال گمنامی بودیم و امروز مواظبیم ناممان گم نشود!!!

                                                                                                                         جبهه بوی ایمان می‌داد و اینجا ایمانمان بو میدهد!!!

الهی:

نصیرمان باش تا بصیر گردیم!!!

بصیرمان کن تا از مسیر برنگردیم!!!

و آزادمان کن تا اسیر نگردیم.!!!

شهید شوشتری

                                                                                                                                                                                                                                                                      رک بود. اگر می دید کسی می ترسد و احتیاج به تشر دارد، صاف توی چشم هایش نگاه می کرد و می گفت «تو ترسویی.» 

اگر جلوی سنگرش یک جفت پوتین کهنه و رنگ و رورفته بود، می فهمیدیم هست، والا می رفتیم جای دیگر دنبالش می گشتیم.
                                                                                                                                  بالای تپه ای که مستقر شده بودیم، آب نبود. باید چند تا از بچه ها، می رفتند پایین، آب می آوردند. دفعه ی اول، وقتی برگشتند، دیدیم آقا مهدی هم همراهشان آمده. ازفردا، هر روز صبح زود می آمد. با یک دبه ی بیست لیتری آب.

                                                                                                                                       یکی از روزها که شهید پیدا نکرده بودیم,به طرف «عباس صابری» هجوم بردیم و بنا بر رسمی که داشتیم , دست و پایش را گرفتیم و روی زمین خواباندیم تا بچه ها با بیل مکانیکی خاک رویش بریزند.کلافه شده بودیم.شهیدی پیدا نمی شد.بیل مکانیکی را کار انداختیم.ناخنهای بیل که در زمین فرو رفت تا خاک بر روی عباس بریزد,متوجه استخوانی شدیم که سر آن پیدا شد.سریع کار را نگه داشتیم.درست همانجایی که می خواستیم خاکهایش را روی عباس بریزیم تا به شهدا التماس کند که خودشان را نشان بدهند,یک شهید پیدا کردیم.بچه ها در حالی که می خندیدند به عباس صابری گفتند:بیچاره شهید تا دید می خواهیم تو رو کنارش خاک کنیم,گفت:فکه دیگه جای من نیست,باید برم جای دیگه برای خودم پیدا کنم و مجبور شد خودشو نشون بده.  (راوی:شهید پازوکی)

 نماینده ی صالح آن کسی است که پایبندی او به اسلام باشد,پایبندی او به عدالت باشد,پایبندی او به منافع ملی باشد,مرز او با دشمن مرز مشخصی باشد.اگر این نشد,آن نماینده,نماینده خوبی نخواهد بود,نماینده ی ملت در واقع نخواهد بود.  ....آن کسانی که مرزشان با دشمن و دست نشاندگان دشمن مرز کمرنگی است,اینها برای ورود به مجلس اصلح نیستند.کسانی باید باشند که مرز روشنی با دشمن داشته باشند.این را من قبلا هم گفتم,حالا هم تکرار می کنم,بگردید و از خدا هم کمک بخواهید,از آدمهای مطلع و امین و با صداقت کمک بخواهید تا بدانید چه کسانی را باید بفرستید.....(بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم)

                                                                                                                                 فاصله بین دو مرحله عملیات بیت المقدس به دیدن مصطفی رفتم و دیدم پارچه ای را به دست خودش می بندد.تمام کف دستش تاول زده بود.پرسیدم:مصطفی!دستت چی شده؟ در جواب گفت:چیزی نیست.                                                                                                                         بعدها از یکی از دوستان شنیدم که گفت: ما هنگام عملیات نزدیک یک تانک عراقی بودیم.متوجه نبودیم تانک خدمه دارد.ناگهان تیربارچی تانک پشت تیربار قرار گرفت.تا ما را بزند.اصلا حواسمان نبود.مصطفی که متوجه شده بود,باسرعت خودش را به تانک رساند.از آن بالا رفت و دستش را زیر لوله تیربار گرفت و آن را منحرف کرد.چون لوله بسیار داغ بود,دستش را سوزاند.